Pauline redt de wereld

18 maart 2020

#3 Thuisblijfchallenge: een betekenisvolle reset

Via haar blog houdt Pauline ons op de hoogte van haar pogingen om meer van betekenis te zijn. Vegetarisch koken, op plastic dieet, een week koken voor daklozen: regelmatig zal ze een nieuwe challenge aangaan om zichzelf uit te dagen. Heb je suggesties voor een challenge? Tips over hoe ze een challenge kan halen/ Of raak je geïnspireerd, wil je meedoen en je ervaringen delen? Laat het weten in de comments op Facebook of LinkedIn of mail naar vanderkolk@noorderlink.nl.



Tja, het voelt nogal gekunsteld: bloggen over challenges die ik aanga om meer van betekenis te zijn nu we met een groot deel van de wereldbevolking voor een challenge van jewelste staan. Een pandemie bestrijden. Kom ik aan met mijn niet-vitale-functie, mijn 21-dagen-niet-klagen, een maandje-geen-vlees en m’n plastic dieet. Dit is andere koek.



Thuisblijven is nu, voor povere projectleiders als ik, de enige manier om écht van betekenis te zijn.



En daarnaast kunnen we natuurlijk van betekenis zijn door op elkaar te letten, zoals onze premier ons op het hart drukte.

Dat omzien naar elkaar komt goed, bij ons in de straat. Het eerste rondje langs onze vier bejaarde buren, met gepaste afstand uiteraard, zit er op. Thuisblijven met drie stuiterende scholieren is inderdaad een behoorlijke challenge, ondervond ik al snel. Toch ben ik niet ontevreden over de eerste prestaties van onze thuisschool. Ons kroost blijkt wel te varen bij de dagstructuur die ik ze met simpele spreadsheet voorschotel, ze doen gevoeglijk hun taken en vragen warempel om 10.00 uur om fruit. Bovendien heb ik een crush op de gymleraar, met wie ik tijdens de pauze ‘tuinwacht’ houd in de zon.



Ik heb niet de illusie dat het wekenlang zo blijft.



Het zal waarschijnlijk uitdraaien op een vermoeiende potpourri van werk, school en huishouden waarbij verveelde, bekvechtende leerlingen brutaal door het beeld van de videoconferentie met mijn collega’s walsen.

Maar ach, met een beetje geluk blijft deze crisis voor mijn gezin beperkt tot een gratis cursus ‘Omgaan met teleurstellingen’, terwijl vele anderen met een immense beproeving van doen hebben, dat besef ik terdege. Mensen die flink ziek worden, dierbaren verliezen of overuren draaien in de zorg. Mensen die eenzaam thuis zitten, mensen voor wie het thuis niet veilig is, mensen die inkomsten verliezen… Het zijn zware tijden voor grote delen van de bevolking.



Toch zien we uit deze crisis ook mooie dingen voortkomen.



We zijn niet alleen een ‘BV Nederland’ zoals politici ons zo vaak voorhouden, enkel bijeengehouden door op winst beluste economische radertjes.

We zijn evengoed een sterk netwerk van naar saamhorigheid strevende sociale wezens, voor wie niet alleen euro’s maar ook immateriële zaken ertoe doen. We willen van betekenis zijn. We willen goed doen, juist in tijden quarantaine en thuiswerken. En dus klappen we voor elkaar, zingen we uit onze ramen en poppen overal creatieve en hartverwarmende hulpinitiatieven op. Rampen en crises halen het beste in mensen naar boven, constateerde ook Rutger Bregman, auteur van ‘De meeste mensen deugen’, vorige week nog eens. (Kom je ook spreken op 1 oktober Rutger?)

Veel mensen zien ook nog een andere positieve keerzijde van deze catastrofe, zoals Kees Klomp, de bevlogen ondernemer die dag en nacht zijn visie op ‘de betekeniseconomie’ de wereld in slingert. Twee weken geleden bezocht ik een van zijn masterclass die hij verzorgde samen met ‘wondernemer’ Engbert Breuker.

Van Kees (die ook op de Noorderlinkdagen zal spreken) leerde ik dat welvaart (geld), welzijn (gezondheid) en welbevinden (geluk) communicerende vaten zijn en dat Nederland al sinds 1965 een overontwikkeld land is. Dat houdt in dat in ons land al 55 jaar welvaartsgroei niet ten bate maar ten koste van welzijn gaat. Met andere woorden: we zijn wel steeds rijker geworden, maar hebben daar een dure ecologische prijs voor betaald. Dat besef wordt wereldwijd steeds groter.



Zelfs SUV-rijdende winnaars van hamburger-eetwedstrijden zijn er inmiddels van doordrongen dat er een probleem is met het klimaat, met de biodiversiteit op onze planeet en dat dat een serieuze bedreiging vormt voor onze soort.



Daarom pleiten Kees en consorten voor ‘Degrowth’ (ontgroei) en stellen ze dat hiervoor een ‘radicale disruptie’ van ons systeem voor nodig is.

Maar hoewel we ergens wel begrijpen dat dat nodig is en we allang weten dat er grenzen zitten aan de groei, handelden we daar, tot voor heel kort, nog niet in grote getale naar. Weten is nog geen doen.

En nu is daar Corona. Het lijkt er op dat deze historische situatie een katalysator is voor systeemverandering. ‘Het coronavirus krijgt voor elkaar wat de klimaatcrisis en biodiversiteitscrisis tot nu toe niet lukte: de wereldeconomie gaat plat en het dagelijks leven gaat totáál op z’n kop’, schrijft Kees. ‘We kunnen de situatie aangrijpen om de al decennia ernstig verstoorde relatie tussen welvaart, welzijn en welbevinden te herstellen.’



En warempel, tussen al het verdrietige en ingrijpende nieuws sijpelen ook positieve berichten door. Wereldwijd een schonere lucht, minder sterfte door smog in China, helder water in Venetië.



Corona geeft mij ook wind mee bij een aantal challenges die ik op mijn lijstje heb staan. Twee weken fossielvrij naar het werk heb ik bijvoorbeeld al in the pocket. Consuminderen lukt straks vanzelf als de opdrachtenstroom van mijn ZZP’ende Lief opdroogt. En verder had ik het voornemen om te leren vertragen en mijzelf wat minder onder te dompelen in de hectische snelkookpan die onze moderne samenleving is geworden.



Ik word op mijn wenken bediend. Ik vertraag er op los, zonder dat ik de stapel zelfhulpboeken over ‘onthaasten’ hoef te lezen.



En zonder FOMO (Fear Of Missing Out, ofwel: de angst om iets te missen).

Update over de reeds gestarte challenges: 21-dagen-niet klagen is inmiddels succesvol afgerond (ik sta niet in voor de komende 21 dagen) en ons gezin is al 12 dagen smaakvol op weg met de vega-challenge. Daarover later meer.

In mijn vorige blog stelde ik dat groepskracht helpt, bij het volbrengen van een challenge. Welaan, de groep waarmee we deze thuisblijfchallenge zijn aangegaan is enorm. Laat je troosten, steunen en inspireren door al die anderen. Doe ik ook. We zijn verbonden. En vergeet niet: met deze gedwongen reset zijn we van betekenis. Voor elkaar, voor de maatschappij en wie weet, ook voor de planeet.

Amen.

Ik ga nu de thuislessen voor morgen voorbereiden. En eens kijken of ik nog van betekenis kan zijn voor de gymleraar…



Tekening: Lianne Steinfort
Tekst: Pauline van der Kolk

Tekst: Pauline van der Kolk
Pauline (44) is getrouwd met Jos, moeder van Stan (11), Julia (9) en Maarten (8). Ze studeerde in Groningen, woont in Appelscha en werkt voor Noorderlink als projectleider ‘Noorderlinkdagen 2020, een Expeditie van Betekenis’.

Tekening: Lianne Steinfort
Lianne vatte als kind al alles wat ze beleefde samen in tekeningen. Met een paar pennenstreken aangeven waar het écht omgaat, gaat haar van nature goed af. 
Ze woont samen met haar man Barry, drie paarden en hun hond op een droomplek met veel rust en ruimte in Drenthe.
Vanuit de gemeente Emmen is zij als verbinder deel van het team dat de Noorderlinkdagen organiseert.

Lees ook deze artikelen

Pauline Redt de wereld

Lees meer verhalen van Pauline

Verder